Praktyka 1.

Zapoznanie się ze stylem autora. Jest to szczególnie ważne, aby nie ingerować później zbyt mocno w autorski styl, który może być bardzo charakterystyczny i łamać klasyczne konwencje. Ze stylem autora zapoznaję się poprzez dotarcie do innych jego tekstów, które zostały już opublikowane (np. wcześniejsze wpisy blogowe, jeżeli jest to tekst blogowy; wydane dotąd książki, e-booki itp.).

Praktyka 2.

Uzyskanie od autora dokładnej informacji, gdzie i w jakiej formie ukaże się tekst. Od tego w dużej mierze zależy formatowanie tekstu i sposób jego opracowywania od strony technicznej. Szczególnie istotne jest to, czy tekst jest przeznaczony do składu i wydania w formie książkowej, czy też będzie opublikowany w Internecie.

Praktyka 3.

Zaznajomienie się z gatunkiem. Zacytuję w tym miejscu tytuł jednego z webinarów Ewy Popielarz: Korekta korekcie nierówna. Dany gatunek rządzi się swoimi prawami, ma swoją specyfikę i charakterystyczne elementy, na które trzeba zwrócić szczególną uwagę. Warto je znać, bo często decyzja, czy dane słowo/zdanie zapisane jest poprawnie, mieści się w słynnym korektorskim „to zależy”.

Praktyka 4.

Znajomość tematyki/branży/dziedziny. Redakcję lub korektę tekstu ułatwia choćby ogólna wiedza z danego obszaru, do którego należy tekst. Jeżeli dziedzina jest mi zupełnie obca, zapoznaję się chociaż pobieżnie z tematem, szukam informacji o danej branży, jej specyfice od strony językowej. Umożliwia mi to zrozumienie specjalistycznego słownictwa, określonych form zapisu, charakterystycznej składni.

Praktyka 5.

Wykonanie próbki tekstu. To powszechna praktyka w świecie redakcji i korekty. Warto z niej skorzystać, ponieważ niesie ona obopólne korzyści. Redaktorowi pomaga wstępnie zapoznać się z tekstem i zakresem jego pracy, a tym samym dobrze ją wycenić. Z kolei autor może zobaczyć, jak będzie wyglądać praca z jego tekstem, i ocenić, czy jest zadowolony z wersji po zmianach.